Afgelopen weekend vond in Kopenhagen de wereldmuziekbeurs Womex (WOrldMusicEXpo) plaats. Overdag werd er flink genetwerkt door talloze artiesten, boekers en journalisten en ’s avonds presenteerden de meest uieenlopende artiesten zich muzikaal in vaak indrukwekkende showcases.
Radio 6 was aanwezig en heeft veel van die concerten opgenomen. De concerten vind je verder op deze blogsite, met daarbij uitgebreide recensies en zelfgemaakte foto’s. Klik in elk afzonderlijk artikel op de rode pijltjes voor meer materiaal van die artiest. Klik hier op de rode pijltjes voor meer informatie over de Womex.
6 November 2009
door: Maarten van Heuven
Een demonstratie van een muzikaal Babylon werd op de late zaterdagavond gegeven door de groep Watcha Clan, afkomstig uit het Franse Marseille met meerdere Noord-Afrikaanse bandleden, die hun achtergrond in de muziek verwerkten. Het publiek in de Ground Stage kreeg een mix van jungle/Drum’n'Bass, pop, dub, reggae voorgeschoteld. Soms vrolijk en meezingbaar, soms zo hard dat de beats in je buik beukten en de gitaren in je oren scheurden. Zangeres Sista K had dezelfde dubbelheid: ze zong soms lieflijk en zacht en zette het daarna op een schreeuwen, bijvoorbeeld door een megafoon.
Luister naar een paar tracks:
watchaclan
2 November 2009
door: Maarten van Heuven
Het Eva Quartet o.l.v. Milen Ivanov was het laatste concert van de Womex dit jaar; de grote concertzaal van het Konserthuset in Kopenhagen. Vijf dagen Womex werd afgesloten door dit prachtige kwartet: al meer dan tien jaar zingen ze zowel traditioneel als nieuwe gecomponeerde liederen op ongeëvenaarde wijze.
Bulgarije was tot begin vorige eeuw Ottomaans gebied en hierdoor zijn Ottomaanse invloeden nog steeds hoorbaar in de muziek van het Eva Quartet; onregelmatige maatsoorten en frasering met versieringen.
1 November 2009
door: Mattie Poels
Accordeonist Cedric Watson geeft met zijn band Bijou Creole een verdomd goed concert. Hij groeide op in Texas en ontwikkeld zijn muziek onder invloed van blues, soul, country en zydeco. Uiteindelijk is het de cajun waarmee hij zijn stijl afrond en deze bijzonder groovy neerzet op het Ground Stage podium op de Womex.
1 November 2009
door: Mattie Poels
Het is negen uur in de grote Foyer van het Koncerthus in Kopenhagen en op het podium staan twee txalaparta’s (Baskische marimba’s) van de groep Oreka Tx van Igor Odriozola en Harkaitz Vincente. Twee musici die een reis maakten door Samiland (Noord-Scandinavië), India, Mongolië en de Sahara landen. Op zoek naar de lokale musici om opnamen mee te maken samen met de txalaparta.
1 November 2009
door: Mattie Poels
In de Ground Stage, een ietwat bedompte zaal, staat om half tien de Canadees Yves Lambert geprogrammeerd. Een accordeonist die al zo’n 26 jaar de scepter zwaaide in Quebec met zijn groep La Bottine Souriante. De zaal is half vol en gedanst wordt er nauwelijks op Yves aanstekelijke muziek die voor een groot gedeelte bestaat uit een soort Blue Grass flavoured met Cajun.
1 November 2009
door: Mattie Poels
Zo’n tachtig jaar geleden kwamen de Roma naar de wijk Ahirkapi in Istanbul. Het Ahirkapi Roman Orchestrasi zijn de nazaten van deze Roma, opgericht in 2002 en inmiddels uitgegroeid tot een modern Gypsy-orkest. Het heerlijke tembre van de kanun valt meteen op, niet alleen door het transparante getwinkel maar vooral door de Turkse stemming, voeg daar de clarinet en de accordeon aan toe en je komt al aardig in de richting. Het orkest speelt energieke, opzwepende muziek dat echter niet aan de gezichten van de muzikanten is af te lezen; als je zo’n muziek speelt, is het toch feest…?
1 November 2009
door: Mattie Poels
De oudste band op de Womex dit jaar is zonder twijfel Brigida Retro Mishto, bestaande uit zes mannen van elk minstens 75 jaar oud. En dat is nog aan de lage kant… Afkomstig uit Roemenië spelen ze typische zigeunermuziek met jazzy invloeden. Hun oude vingers vliegen over hun instrumenten!
Luister naar het laatste deel van het concert:
retromishto
1 November 2009
door: Maarten van Heuven
Italia – La dolce vita. Het eten is lekker, het weer is goed en de muziek is geweldig. Dat laatste werd op de zaterdag van Womex 2009 in elk geval bewezen door het gezelschap Orchestre Popolare Italiana.
Het 12-koppige orkest wordt geleid door accordeonist, zanger en componist Ambrogio Sparagna. Het orkest speelt Italiaanse volksmuziek, met hoofdrollen voor accordeon (wel 4 stuks), zang en percussie. Heerlijke melodieën, pittige ritmes en aanstekelijke zangpartijen. Passie, smart en liefde – dat waren de ingrediënten van het concert.
Luister naar het laatste deel van het concert:
italiana
1 November 2009
door: Maarten van Heuven
De bandleden van Parno Graszt hadden zo’n 25 uur gereisd om op te kunnen treden op de Womex. Al die tijd hadden ze met zijn twaalven in een klein busje gezeten. Maar van vermoeidheid was geen sprake! De Hongaarse zigeuners hebben een passie voor muziek, zoveel is duidelijk, en ze laten graag zien wat ze kunnen.
En in principe kunnen ze hartstikke veel. Parno Graszt – vertaald: wit paard – is sinds de oprichting in 2002 een van de allergrootste in hun genre. Ze beheersen de zigeunermuziek als geen ander. De bandleden – precies zodanig variërend in geslacht en leeftijd dat ze een gezin zouden kunnen zijn – weten hoe je muziek aan de man moet brengen. Ze doen hun ding met veel expertise en hun set staat als een huis. Opvallend is de muzikant aan de rechterkant die de hele set lang op twee koemelkblikken blijft slaan. Je ziet maar, moderne instrumenten zijn niet per se nodig.
1 November 2009
door: Maarten van Heuven
Het is vrijdagavond laat, tijd voor een feestje – zo dacht de organisatie van de Womex. Men besloot de Colombiaanse band Chocquibtown te programmeren. De band viel op met het eerste album uit 2006, maar sindsdien heeft het gezelschap in Europa nog geen vaste voet aan de grond gekregen. Tijd voor verandering dus.
Beluister meerdere tracks:
chocquibtown
En die grotere populariteit zal in Europa na deze showcase op de Womex wel komen. Want wat speelde Chocquibtown een ongelooflijk goede set! De dame en heren brachten een spetterende crossover van hiphop, salsa, latin en jazz. De drie frontpersonen, twee mannen en een dame, rappen en zingen met verve. Ze springen, rennen rond en zijn zelf ontzettend enthousiast. Raper Slow rent steeds naar de achterzijde van het podium, waar hij te gekke beats en loops uit zijn macbook tovert om direct terug te rennen en door te rappen en te springen.
31 October 2009
door: Maarten van Heuven
Bij Radio 6 kennen we haar al een tijdje – ze was onlangs nog bij ons op bezoek. En toen vielen we al een beetje voor Deolinda, de Portugese fadozangeres. Gezegend met een mooie stem, een knappe kop en een charmant voorkomen weet ze overal waar ze komt het publiek te paaien. Maar laten we vooral haar zoete lieve mooie liedjes niet vergeten.
Laatste deel van de set:
deolinda
Deolinda zingt voornamelijk kleine, breekbare liedjes, zoetgevooisd, die opeens in alle hevigheid kunnen uitbarsten. Ze zijn meestal vrolijk en soms een beetje triest. De zangeres praat de liedjes charmant aan elkaar. Helaas wekt har verteltrant de indruk dat de Deolinda bij elk concert de verhalen op precies dezelfde wijze afsteekt. De songs blijken vooral over een zangeres te gaan en haar vorderingen in de liefde.
31 October 2009
door: Maarten van Heuven
Voor het laatste concert van de vrijdag-avond moeten we naar Studio 1, de prachtige concertzaal in het KonsertHuset. In zo’n zaal klinkt de bigband SpokFrevo gewéldig. Tjonge, wat kunnen die mannen strak spelen!
Want wat een souplesse en wat een dynamiek en virtuositeit. Een bonk energie vliegt er het podium af, vooral van de bandleider Spok zelf; die als een charismatische Charlie Parker op zijn alt-saxofoon over de noten heen zwiert in een moordend tempo. Dit is nou echt zo’n bigband waar helemaal niets op is aan te merken. Gewoon Top!
31 October 2009
door: Mattie Poels
En ja, daar zijn ze dan! Na anderhalve dag Womex staat er eindelijk een legertje Chinese keelzangers op het podium. De entree doet het ergste vermoeden. De zes heren van Hanggai dragen authentieke kostuums en bespelen traditionele instrumenten. Maar ook zien we een basgitaar en een drumstel. Gloort er hoop aan de horizon?
Luister naar de tweede helft:
hanggai
Frontman Ilchi zat in een punkband in Peking, ontdekt zijn roots in Mongolië, het land van zijn vader, en gooide zijn muzikale koers over een andere boeg. Keelzang, maar dan op westerse wijze. In de songs zit een fantastische spanningsopbouw, er zijn stuwende ritmes, mooie melodieën. We herkennen zelfs een vierkwartsmaat!
31 October 2009
door: Maarten van Heuven
Oceanië moet ook vertegenwoordig zijn op de Womex, en dus mag een band Yilila -met een prominente rol voor aboriginals- niet ontbreken. Op het podium vier witte muzikanten die de basisinstrumenten als bas en drums bespelen. De lead is aan drie aboriginals: een bespeelt de didgeridoo, een wappert met vlaggen en een zingt.
Vooral zang en didgeridoo zijn de sterke troeven van de band. Beide heren geven hun hele hebben en houden en we krijgen het gevoel even op vakantie te zijn. Maar hoe langer je luistert hoe minder goed het concert is. De set is eenvormig en weinig boeiend. Want als je de didgeridoo en de zang even wegdenkt, hoor je een weinig opvallende combinatie van pop en jazz. Eigenlijk een beetje Level 42. Maar vooral 13 in een dozijn.
31 October 2009
door: Maarten van Heuven
Als je maar goede muziek maakt, komt het publiek vanzelf wel en blijft het ook tot het laatste nummer. Iedereen is behoorlijk opgewarmd na deze tweede beursdag op de Womex in Kopenhagen. De heerlijke muziek van Victor Démé uit Burkino Faso gaat er daarom in als koek.
Luister hier naar drie tracks:
Dewolo Mousso: viktor-deme-dewolo-mousso
Djon Moja: viktor-deme-djon-moja
Sere Djougan: viktor-deme-sere-djougan
Na een 25 jaar lange carrière brengt hij zijn debuut-cd uit, die meteen opvalt door de sterke composities. In samenwerking met de Franse producer David Commellas brengt hij de CD uit op zijn eigen label Chapa Blues Records.
31 October 2009
door: Mattie Poels
Een show moet er natuurlijk ook zijn op de Womex, daarom is er op de late vrijdagavond acte de presence van het Zuid-Koreaanse gezelschap Dulsori. De zes dames en heren vervullen in eerste instantie vrij typische rollen op het podium: de heren drummen er lekker op los op de ongeveer 30 trommels, bekkens en pannen die klaargezet zijn en de dames bespelen fluit, keyboard en een soort theremin.
Luister naar de laatste tracks:
dulsori
Het resultaat is een aangenaam, herkenbaar Aziatische muziek. Vooral de fluit speelt met de trommels een mooi dubbelspel, daarbij aangevuld door het getokkel op de theremin.
31 October 2009
door: Maarten van Heuven
Het laatste concert van de donderdagavond vond plaats in Studio 1. Een naam die je niet meteen associeert met een van de mooiste concertzalen die ik de laatste tijd heb gezien.
Luister naar een aantal tracks:
kayhan-kalhor
In deze zaal speelde Kayhan Kalhor met het het Brooklyn Rider Quartet twee zeer bijzondere stukken; niet alleen subliem gecomponeerd, maar ook voortreffelijk uitgevoerd. Net zoals het titelstuk van de CD Silent City. Een werk opgedragen aan de bewoners van een stad aan wie veel leed is aangedaan. In het algemeen heeft de muziek van Kayhan Kalhor een symbolische en emotionele ondertoon.
31 October 2009
door: Mattie Poels
